終電過ぎの 帰り道で 君の名前を 思い出した 消したはずの トーク画面を また開いてる 自分がいた 新しい服も 切った髪も 見せたい人は 君だったな 今日の出来事 話したいのに 送る相手は もういないや 好きなまま生きていくこと がこんなにつらいなんて 君がいないそれだけなのに 世界は変わってしまった 好きなまま生きていくこと がこんなにつらいなんて 忘れられないんじゃなくて 忘れたくないだけ それだけ コンビニ前の 白い街灯 並んで歩いた 帰り道 何もない日が 幸せだった 今さらそんな こと思うよ 君はもうきっと 前を向いて 新しい日々を 生きてるのに 私だけまだ あの日のまま 取り残されて いるみたいだ 好きなまま生きていくこと がこんなにつらいなんて もう会えないことくらいは わかっているはずなのに 好きなまま生きていくこと がこんなにつらいなんて 君を失ったとかじゃなくて 君との未来を 失った ท่อนที่ 1 บนทางกลับบ้าน หลังเวลารถไฟเที่ยวสุดท้าย ฉันเผลอนึกถึงชื่อของเธอขึ้นมา ทั้งที่ควรจะลบไปแล้วแท้ๆ แต่กลับพบว่าตัวเอง กำลังเปิดหน้าแชตนั้นขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งเสื้อผ้าชุดใหม่ ทั้งผมที่เพิ่งตัดมา คนที่ฉันอยากให้เห็นที่สุด ก็คือเธอ เรื่องราวที่เจอมาในวันนี้ ก็อยากจะเล่าให้ฟัง แต่คนที่ฉันจะส่งข้อความไปหา... กลับไม่มีอีกแล้ว ท่อนฮุค การต้องใช้ชีวิตอยู่ต่อไปทั้งที่ยังรัก... ทำไมถึงทรมานขนาดนี้นะ แค่ไม่มีเธออยู่ตรงนี้ โลกทั้งใบก็เปลี่ยนไปหมดแล้ว การต้องใช้ชีวิตอยู่ต่อไปทั้งที่ยังรัก... ทำไมถึงทรมานขนาดนี้นะ ไม่ใช่เพราะลืมไม่ได้หรอก แต่แค่ไม่อยากลืมต่างหาก ...ก็แค่นั้นเอง ท่อนที่ 2 แสงไฟถนนสีขาว หน้าสโมสรมินิมาร์ท ทางกลับบ้านที่เราเคยเดินเคียงคู่กันไป วันธรรมดาๆ ที่ไม่มีอะไรพิเศษ แท้จริงแล้วคือความสุข พอมาถึงตอนนี้ ถึงเพิ่งจะคิดได้ เธอนั้นก็คงจะมุ่งหน้าเดินต่อไป และใช้ชีวิตในวันใหม่ๆ แล้วแท้ๆ แต่กลับมีแค่ฉันเพียงคนเดียว ที่ยังคงถูกทิ้งให้อยู่ในวันนั้นไม่ไปไหน ท่อนฮุค การต้องใช้ชีวิตอยู่ต่อไปทั้งที่ยังรัก... ทำไมถึงทรมานขนาดนี้นะ ทั้งที่ฉันควรจะเข้าใจดีอยู่แล้ว ว่าเราคงไม่ได้พบกันอีก การต้องใช้ชีวิตอยู่ต่อไปทั้งที่ยังรัก... ทำไมถึงทรมานขนาดนี้นะ ไม่ใช่เพราะว่าฉันสูญเสียเธอไปหรอก แต่ฉันได้สูญเสีย "อนาคตที่มีเธอ" ไปแล้วต่างหาก